در طول تمام دهههای گذشته بر روی بدنه هواپیماهای ایرانی، علامت اختصاری EP درج شده است. علامتی که با یک خط تیره از یک عبارت سه حرفی انگلیسی جدا شده و به این ترتیب در تمام جهان با این کد به شکلی دقیق شناسایی میشود. اما علامت، نشانه چیست و از کجا به وجود آمده است؟
لطفاً جهت مشاهده تصاویر و فیلم مرتبط به ادامه مطلب رجوع نمایید
پس از انعقاد معاهده بین المللی معروف به کنوانسیون شیکاگو در سال 1945 و اجرای آن از سال 1947 و تاسیس سازمان جهانی هواپیمایی (ایکائو) ، اقدامات پایه ای در جهت نظام مند کردن فعالیت هواپیماهای غیر نظامی کشورهای عضو انجام شد. بدین ترتیب که هر کشور ، یک شناسه ثبت مختص خود را مشخص کرده که با پیشوند مشخص می شود و پس از آن حروف شناسه بهره بردار آن وسیله پرنده نمایان میشود. این شماره ثبت هویت ملیت مورد ثبت، مالک و بهره بردار هواپیما را مشخص می کند که باید روی انتهای بدنه هواپیما، به وضوح نگارش شود.
پس از تصویب قانون هواپیمایی کشوری ایران در تیر ماه 1328 و متعاقب عضویت رسمی ایران در سازمان جهانی یاد شده، عطف به ماده 11 این قانون، ثبت تابعیت هواپیمای ایرانی الزام آور و مشروط به ثبت در دفتر ثبت وسایل پرنده در هواپیمایی کشوری شد و رویه آن معطوف به آیین نامه و دستورالعمل های اجرایی این ماده شد.
اولین هواپیمای ثبت شده با کد شناسه EP-AAA هواپیمای دراگون راپید حمل و نقل هوایی پست و تلگراف وقت بوده است. اولین هواپیمای ثبت شده در اولین شرکت هواپیمایی مسافری ایرانی به نام شرکت سهامی هواپیمایی ایران که در سال 1341 با هواپیمایی پارس ادغام شد و هواپیمایی ملی را تاسیس کرد، یک فروند هواپیمای C47 نیروی هوایی آمریکا بود که از طریق مصر خریداری و پس از تبدیل به مدل غیر نظامی (DC3) در اردیبهشت سال 1325 وارد ایران شد و شماره ثبت EP-AAF را از آن خود کرد. بعدها با تاسیس سازمان جهانی هواپیمایی کشوری و سازماندهی و تدوین مقررات در اداره کل هواپیمایی کشوری ایران، اولین حرف از کد 3 حرفی، اولین حرف نام شرکت بهره بردار از هواپیما شد.